Interview met Marlieke –
“Ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen hardlopen”

Door de coronacrisis zijn alle wedstrijden natuurlijk afgelast, maar toch lijken er meer mensen dan ooit nu aan het hardlopen te zijn. Waar komt deze motivatie vandaan, waarom vinden mensen hardlopen toch zo leuk?

Elke woensdag (de dag van normaal gesproken de Run & Talk hardlooptraining) komt er een blog online met het verhaal van een hardloper, met deze week het verhaal van Marlieke.

Super leuk dat je je verhaal wilde vertellen, Marlieke! 
Wie ben jij en wat doe je allemaal? 

Ik ben Marlieke, ik ben 23 jaar oud, en ik woon in Groningen met mijn vriend. Ik werk net sinds twee weken als web redacteur; ik schrijf blogs voor verschillende websites. Ik ben ook net begonnen met vrijwilligerswerk, helpen met het Fair Fashion Festival te organiseren.

Hoe lang loop je hard/hoe ben je begonnen met hardlopen?

Ik ben 2.5 jaar geleden begonnen met hardlopen. Toen was ik op uitwisseling voor mijn studie in Frankrijk. Toen ik gewoon in Groningen studeerde de eerste twee jaar sportte ik toch best wel regelmatig, dus toen ik op uitwisseling was in Frankrijk miste ik het wel. Ze hadden daar niet echt goede sportfaciliteiten, dus kwam ik eigenlijk zo uit bij hardlopen: dat was heel toegankelijk om meteen te doen, en dan zie je ook meteen wat meer van de stad en omgeving. Ik had ook nog het geluk dat er achter mijn flat een atletiekbaan lag, en die was gewoon open dus ik ben daar gewoon begonnen met zo’n app die dan zegt wanneer je moet lopen of wandelen. Toen ben ik in Groningen verder gegaan met hardlopen, en heb ik me ook ingeschreven voor mijn eerste hardloopevenementen.

Welke wedstrijd vond je het leukste?

De leukste was misschien de laatste, de Halve van Haren, daar heb ik de 12.3km gelopen. Ik had heel weinig getraind eigenlijk, maar toen voelde het zo goed om weer te lopen. Het was super lekker weer, en het was heel gezellig. We wisten toen niet dat het de laatste in een lange tijd zou zijn, maar achteraf is het daardoor nog leuker geworden.

Hoe ziet een hardloopweek bij jou eruit? Zit er verschil tussen jouw trainingsweek voor en na corona?

Eigenlijk zit er niet zo veel verschil tussen omdat ik sowieso wel veel alleen trainde al. Ik train nu ongeveer twee keer per week, één keer wat korter na werk, en één keer wat langer in het weekend. Dat probeer ik eigenlijk al een hele tijd te doen, maar het wisselt heel erg. Soms krijg ik weer last van mijn knie of van mijn spieren. Ik probeer dus twee keer in de week te lopen maar zoals in april was dat één keer in de week of nog minder want toen had ik wat meer klachten. Dus daar hangt het eigenlijk meer vanaf.

Je luistert dus heel goed naar wat je lichaam aangeeft!

Ja, het is niet echt makkelijk om te ontdekken wanneer het goed gaat met hardlopen en wanneer niet. Dus meestal wacht ik gewoon totdat mijn benen weer beter voelen en dan ga ik weer. Soms betekent dat wel dat ik even drie weken niet kan trainen, wat ik heel jammer vind want ik vind het wel heel leuk, maar dat is beter dan dat ik wel ga trainen en daarna maanden niet kan. Ik heb vooral last van mijn knieën, maar soms krijg ik ook wel last van mijn schouders, of van andere plekken. Er is niet echt een logisch verband. Ik ben een jaar geleden daarvoor naar de huisarts geweest, en daar is eigenlijk niks uitgekomen. Het zijn een soort reumatische klachten maar het is geen reuma. Dat was wel goed nieuws, want dat betekende wel dat ik gewoon kon blijven hardlopen. Als ik gewoon goed naar mijn lichaam luister kan ik nog best een goed ritme erop na houden met het hardlopen. Eerder liep ik gewoon door, maar dat hielp ook niet, dus nu heb ik wel geleerd om er echt naar te luisteren.

Mijn klachten hebben ook wel echt mijn kijk op het hardlopen veranderd, want een jaar geleden, in januari 2019 kreeg ik voor het eerst echt spierklachten en toen dacht ik een tijdje dat ik misschien wel nooit meer zou kunnen hardlopen. Nu als het een keer veel minder goed gaat dan ik had gehoopt bijvoorbeeld, denk ik toch altijd van ‘Okee, maar eerst dacht ik dat ik het misschien nooit meer zou kunnen doen’, dus daardoor heeft het mijn hardlopen wel positief beïnvloedt.

Hoe blijf je gemotiveerd in deze tijd?

In maart en april mocht je in zo veel landen niet naar buiten om even hard te lopen. Dat motiveerde me ergens ook wel dat ik dacht ‘Ik kan wél naar buiten dus dan moet ik het ook doen’. Na de Halve van Haren wilde ik me voor meer evenementen inschrijven, maar ik had me gelukkig nog niet voor veel dingen ingeschreven. Ik denk dat er dit jaar geen grote evenementen meer komen. Eerst vond ik dat wel jammer, maar het maakt nu niet zo veel meer uit voor mijn motivatie, juist omdat ik van mezelf weet dat ik wel kan zeggen van ‘Over twee maanden wil ik zoveel kilometer kunnen lopen, of zo snel kunnen’, maar als ik dan net weer meer spierklachten krijg dan lukt dat ook niet. Dus ik vind het nu wel prima om gewoon te kijken wat er lukt en ik zie wel waar ik kom.

Waar kijk je het meest naar uit na deze coronacrisis?

Ik kijk sowieso wel heel erg uit om weer een evenement te doen, maar ik kijk ook wel uit om met een loopgroep mee te gaan doen. Ik ben dat al zo vaak van plan geweest maar het is er nooit echt van gekomen. Misschien bij de Running Girls, dat lijkt me wel gewoon toegankelijk om mee te beginnen.

Dankjewel voor het delen van jouw verhaal Marlieke!

Je kan Marlieke volgen op @marlie.ke op Instagram! 

Wil je hier ook jouw hardloopverhaal vertellen? Stuur dan een mailtje naar eliza@runandtalk.nl of gebruik het contactformulier

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *